...И не!...
Не умира оваа лубов ко сонцето на запад,
И светлите ѕезди наутро.
Не умира како погледот по твоето око,
Ни како крик, во глувата доба на ноќта.

Таа живее!... за инат и наспроти сѐ.
И знај: ќе се надживее и самата себе со cjaj.

Го запишав твоето име врз плаштот на Литературата;
О, види: трага од бесмртност, нели?...

Ќе го запишам и таму кајшто нема запис:
Тоа таму мора да биде - тоа, бесмртно!..

Не умира, о, не!...
И да:
Ќе умре само бесмртна.

„Б.Љ."

(П. С. Пофали му се, ете, и за ова на светот. Тоа тебе ти е одлика...)